CRAFTLADIES

Efekt fotografowania na plaży no i mojej radosnej twórczości oczywiście . W roli głównej oczywiście ceramika i filc.

bardzo ciekawy naszyjnik, koraliki ceramiczne są super! a plaży zazdraszczam...

Już zfążyłam na blogu podejrzeć
Śliczne kolorki

Ach, ach, śliczny! I jak ładnie sfotografowane!

Piękny,zazdroszczę strasznie,że możesz sobie tworzyć ceramiczne cudeńka, o jaki sobie tylko pomarzysz,a nie wybierać z tego co jest.Masz bardzo fajne pomysły na swoje prace,bardzo mi bliskie

naszyjnik zachwycający w swej formie ............

Ostatnie trzy tygodnie miałam remont łazienki. Aby nie mieszkać w pyle (mój mąż jest alergikiem, a ja miałam świeżą ranę po operacji), wyprowadziliśmy się do mojego taty. Życie na dwa domy jest dość męczące, a szczególnie gdy w tym czasie trzeba normalnie pracować, a po pracy latać po marketach w poszukiwaniu kafli, wanny, umywalki itp. Wracaliśmy do domu codziennie ok. 19-20, kompletnie skonani. Mało więc miałam czasu na craft wszelki. Ale coś w tym czasie powstało. Niektórych rzeczy jeszcze nie obfociłam. Tu kilka wcześniejszych prac.
Dwa wazony wypalane w technice raku:


I kilka broszek:

Drugim zachwycałam się na blogu, ale pierwszy mi umknął - piękne obydwa!
No i broszki jakże udane!!!

raku piękne, zachwycam się i troszkę zazdroszczę, ale tak troszkę żeby nie zapeszyć następnych wypałów

Tobatka, Gosiaw, dziękuję bardzo.
Gosiaw, jeśli cię raku pociąga, zachęcam cię do jakiegoś letniego pleneru raku. To naprawdę super sprawa.

Bardzo podoba mi się pierwszy wazon. Moim pierwszym skojarzeniem, kiedy go zobaczyłam były książki Tolkiena i Sapkowskiego.

Plastusiu,broszki urocze (jak ja Ci zazdroszczę tego tworzenia w glinie,szkliwienia,wypalania i tych niespodzianek,jak wyjdzie,co będzie ) A wazony... hmmm,od kilku dni im sie przyglądam i są straszne,niebrzydkie tylko straszne,żeby to było jasne wzbudzają emocje,jak się na nie patrzy,taki niepokój,maja to coś co przyciąga uwagę,nie wiem jak to nazwać...jakąś tajemnicę,w ogóle glina jest dla mnie takim materiałem,z takiego nic takie cuda.Te wazony wymykają sie jak dla mnie wszelkim zasadom,są naprawdę fajne,ale ja musiałabym je najpierw u siebie "oswoić",napatrzec się,uspokoić...takie niepokorne twory najbardziej lubię oglądać w galerii,w domu chyba ciągle bym o nich myślała...się napisałam,nie wiem czy do końca udało mi się oddać to co chciałam,ale powiem jeszcze raz jasno i wyraźnie-lubie i podoba mi sie Twoje tworzenie,jest takie inne,,i kolory i formy i to zestawianie z filcem,podziwiam,a że wzbudzasz emocje i rozmaite skojarzenia to chyba dobrze

Amber, fajnie Ci się te wazony skojarzyły. Wprawdzie robiąc je, w ogóle nie myślałam o tych autorach, ale to zdecydowanie moje klimaty.
Aneta, bynajmniej nie odebrałam tego, co napisałaś, jak krytykę. To fajnie, że jakieś prace wzbudzają emocje - różne, te niespokojne także. A jeśli tak Cię ciągnie ceramika, to zacznij swoja przygodę z gliną. Jeśli mieszkasz w takiej miejscowości, gdzie nie ma pracowni, to wybierz się na jakiś letni plener. W ogóle udział w różnych warsztatach i plenerach jest niesamowicie energetyzujący i zawsze wyzwala ogromne pokłady twórcze. Zachęcam Cię gorąco i namawiam. Jak coś, to mogę Ci podać na priw, gdzie warto jechać.

Plastusiu,to dobrze,bo ja nie miałam zamiaru negatywnie wypowiadać się o tych wazonach,po prostu pierwszy przymiotnik,jaki mi przyszedł do głowy to straszne,
ale w sensie :niespotykany,niespokojny,tajemniczy,asymetryczny,szary,dziwny,niekonwencjonalny,szalony itp. I na pewno widziałbym taka niespokojną forme u siebie w pokoju,choć długo nie dawałaby mi spokoju,zwracała moją uwagę i myślałabym "co autor miał na myśli"

Nie wiem czy glina by mnie wciągnęła,nawet z plasteliny nie wychodza mi szczególnie fajne rzeczy,ale może spróbuję ... kiedyś,na razie wolę chyba podziwiać,m. in. Twoje śliczności

Aneta, wybierzmy się razem! Mnie glina, ceramika, ciągnie okrutnie, ale troszkę się boję.. Bo wszelkie lepienie mi nie idzie, wychodzą pokraczki... Ale ciągnie mnie ceramika, oj ciągnie, uwielbiam ją.. I troszkę się też boję, że jak spróbuję to mnie wciągnie na maksa, a tego mój mąż by nie wytrzymał I tak jest dość cierpliwy jak wprowadzam do domu kolejną technikę
Ale mam wielką ochotę się kiedyś wybrać na takie warsztaty, a jak do tego plenerowe, to już zupełnie - totalne oderwanie się od domu, spędzenie kilku dni twórczych, naładowanie akumulatorów - czuję, że bardzo tego będę potrzebowała po powrocie męża


A ja wazon bez wahania bym postawiła na komodzie w dużym pokoju A najlepiej obydwa